Je hoeft niemand anders te worden. Herinner je wie je bent.

Een groot deel van ons leven worden we aangemoedigd om iets te worden. Succesvol worden. Financieel onafhankelijk worden. Een goede partner, ouder, ondernemer of leider worden. Gezonder, wijzer, aantrekkelijker, productiever worden. Een betere versie van jezelf worden.

Ik begrijp dat. Ik heb een groot deel van mijn eigen leven besteed aan presteren, bouwen, creëren en bewegen richting het volgende. Maar ergens onderweg begon ik een andere vraag te stellen.

Wat als ik helemaal niemand anders hoef te worden?

Wat als er onder alles wat ik heb geleerd, bereikt, verzameld en ervaren iets veel fundamentelers ligt dat er al die tijd al was?

Je hoeft niet te worden wie je wilt zijn. Je hoeft je alleen maar te herinneren wie je al bent.

Ronald, Founder Transformation Nomads

We worden heel goed in iemand zijn

We zijn in veel opzichten de som van onze ervaringen. Onze opvoeding, familie, opleiding, relaties, successen en teleurstellingen. We erven meningen, overtuigingen, angsten, ambities, do's en don'ts. Sommige krijgen we van anderen. Andere creëren we zelf.

Uiteindelijk worden ze de lens waardoor we onszelf en de wereld bekijken. We raken zo gewend om door die lens te kijken dat we wat we zien werkelijkheid gaan noemen.

We bouwen er een identiteit omheen. Ons beroep. Onze prestaties. Ons huis. Ons netwerk. Onze reputatie. En vervolgens besteden we buitengewoon veel energie aan het beschermen ervan. Maar dat alles behoort toe aan de persoon die we in dit leven zijn geworden. Wat als dat niet het hele verhaal is?

Ik vond mijn antwoord door naar binnen te gaan

Mijn eigen zoektocht bracht me veel verder naar binnen dan ik had verwacht. Door mijn eigen ervaringen en door het begeleiden van anderen in diepere lagen van bewustzijn, ben ik het menselijk bestaan anders gaan zien.

Ik zie ons als een voortdurend bewustzijn dat een tijdelijke menselijke ervaring beleeft.

Je hoeft dat niet te geloven omdat ik het geloof. Maar als ons bestaan verder reikt dan dit leven, dan geldt dat misschien ook voor de ervaringen, kennis en inzichten die we met ons meedragen.

Dat opent een heel ander perspectief op de vraag "wie ben ik?"

Voorbij wat anderen ons hebben geleerd, voorbij wat ons is overkomen en voorbij alles wat we onszelf vervolgens hebben verteld over wie we zijn, wacht er misschien veel meer op herinnering. Keer op keer, onder lagen van identiteit, verwachting en angst, kom ik dezelfde thema's tegen: liefde, vrijheid en keuze.

Verbeeld het. Spreek het uit. Handel ernaar.

En daar zit iets buitengewoon rustigs in. Je hoeft je recht om te bestaan niet te bewijzen. Je hoeft niet iedereen ervan te overtuigen dat je goed genoeg bent.

Je mag er gewoon zijn.

Angst is uitgesteld vertrouwen

In heel de samenleving wordt ons angst opgedrongen. Door de televisie, kranten en in gesprekken. Ik ben angst gaan zien als uitgesteld vertrouwen. Angst beïnvloedt wat we verwachten, wat we zeggen en hoe we handelen. Het kan ongemerkt de architect worden van keuzes die we later onze werkelijkheid noemen. Wanneer angst stiller wordt, krijgt iets anders ruimte om te groeien.

Liefde.

Vooral liefde voor jezelf. Geen narcisme of het idee dat je meer waard bent dan een ander, maar jezelf aanvaarden zonder eerst te eisen dat je iemand anders wordt. Voor mij horen liefde en vrijheid bij elkaar. Als ik vrij ben om te kiezen, dan ben jij dat ook. Als mijn leven waarde heeft, dan dat van jou ook. Vrijheid brengt dus ook verantwoordelijkheid met zich mee. Onze keuzes raken andere mensen, dieren en de wereld om ons heen.

Ik zie de aarde in die zin steeds meer als een school: een plek om te ervaren, te kiezen, te creëren, fouten te maken, te ontdekken en te groeien. En onder zoveel van die lessen vind ik keer op keer hetzelfde terug.

Liefde.

Verbeeld het. Spreek het uit. Handel ernaar.

Er is nog een les die ik uit mijn eigen leven heb geleerd: we ervaren de werkelijkheid niet alleen. We nemen deel aan het creëren ervan.

Ik heb het te vaak gezien om het weg te wuiven. Iets begint als een idee of een diep gevoel van richting. Ik geef het woorden. Ik handel ernaar. Vervolgens verschijnen er mensen, veranderen omstandigheden of gaan er onverwacht deuren open. Soms blijft een deur die ik wanhopig wilde openen gesloten, om pas later te begrijpen waarom. Ik bedoel niet dat iets willen vandaag er magisch toe leidt dat het morgen verschijnt. Creëren vraagt iets van ons. Voor mij moeten er drie dingen samenkomen:

Verbeeld het. Spreek het uit. Handel ernaar.

Zie wat je wilt creëren. Geef het uitdrukking. Begin dan te leven en te handelen in overeenstemming ermee. Wanneer gedachte, woord en handeling in dezelfde richting beginnen te wijzen, heb ik keer op keer ervaren dat het leven reageert op manieren die ik nooit had kunnen plannen.

Hier begint transformatie

Daarom begint ons werk bij Transformation Nomads met naar binnen kijken. Voordat je je relatie, carrière, onderneming of de wereld om je heen verandert, kan het buitengewoon onthullend zijn om de persoon te ontmoeten die onder alles schuilt wat je hebt geleerd te zijn.

Wat wil je eigenlijk? Wat is van jou en wat heb je geleerd te willen? Waar ben je bang voor? Wiens goedkeuring probeer je nog steeds te verdienen? En wie ben je wanneer al dat lawaai stil wordt?

We geven mensen die antwoorden niet. We creëren de ruimte waarin ze hun eigen antwoorden kunnen ontmoeten. En van daaruit kijken we naar de werkelijkheid om hen heen en voor hen uit. Want transformatie vraagt niet altijd om iets nieuws toe te voegen. Ze begint met voldoende lawaai weghalen om te herkennen wat er al die tijd al was.

Jij.

Je hoeft niemand anders te worden.

Herinner je wie je bent.

En beslis dan wat je wilt creëren.

We zijn allemaal bezoekers in deze tijd, op deze plek. We zijn slechts op doorreis. Ons doel hier is om te observeren, te leren, te groeien, lief te hebben... en dan keren we terug naar huis.

Aboriginal spreekwoord

Vrijheid betekent ook verantwoordelijkheid.

Voor mij betekent herinneren wie we zijn niet dat we ons terugtrekken uit de wereld. Integendeel. Als ik vrij ben om te kiezen, dan ben jij dat ook. Als mijn leven waarde heeft, dan dat van jou ook. Dat verandert de manier waarop ik denk over relaties, organisaties en zelfs de systemen die we om ons heen creëren. Vrijheid is niet doen wat we willen ongeacht de gevolgen. Onze keuzes raken andere mensen, dieren en de wereld om ons heen.

Voor mij is dat deel van de ervaring van mens zijn. We kiezen. We ervaren wat die keuzes creëren. We leren. En we kiezen opnieuw. Ik zie de aarde in die zin steeds meer als een school. Geen plek waar we perfect moeten worden, maar een plek waar we mogen ervaren, creëren, fouten maken, ontdekken en groeien. En onder zoveel van die lessen vind ik keer op keer hetzelfde terug: liefde.

Inclusief een van de moeilijkste vormen ervan: van jezelf houden zonder eerst te eisen dat je iemand anders wordt.